Naast kunstmatige intelligentie wordt een nieuwe generatie volwassen, en hun relatie met deze technologie is veel genuanceerder dan dystopische angsten suggereren. In plaats van zich tegen AI te verzetten of er bang voor te zijn, beschouwen veel studenten het als een ander alomtegenwoordig hulpmiddel, zoals Photoshop of Zoom – geen sciencefiction, maar gewoon het dagelijkse leven. Deze realiteit wordt weerspiegeld in een recente multimedia-uitdaging, waarbij meer dan 2.500 studenten en docenten de impact van AI op het leren, de creativiteit en zelfs de menselijke verbinding onderzochten.
De inzendingen – essays, gedichten, video’s, kunstwerken en meer – onthullen een wereld waarin AI geen ontwrichtende kracht is, maar een steeds normaler onderdeel van het landschap. De wedstrijd probeerde deze ervaring vast te leggen en vroeg de deelnemers hoe AI de benadering van denken, creëren en lesgeven van hun generatie vormgeeft.
De normalisatie van AI:
Veel studenten zien AI niet als een revolutionaire bedreiging; ze gebruiken het terloops, vaak voor alledaagse taken. Eén student bekende dat hij de stoofpot van hun moeder in een AI-programma had gestopt om binnen enkele seconden een opstel van vijf alinea’s te genereren, waarbij hij zich afvroeg of de machine de ervaring zelfs maar kon ‘proeven’. Een ander mijmerde over de verdwijning van het menselijke geheugen en vroeg zich af of het denken zelf overbodig zou kunnen worden als AI de cognitieve arbeid overneemt. Dit is geen weerstand; het is aanpassing.
De erosie van inspanning en vaardigheid:
Het gemak van AI is verleidelijk, maar er zijn kosten aan verbonden. Studenten erkennen dat het uitbesteden van mentale inspanning aan AI de ‘mentale eeltplekken’ vermindert die veerkracht en kritisch denken opbouwen. Zoals een schrijver het uitdrukte: ongebruikte mentale spieren atrofiëren net als fysieke spieren. De vraag gaat niet alleen over efficiëntie, maar ook over de vraag of de voortdurende afhankelijkheid van AI de fundamentele menselijke capaciteiten verzwakt.
De zoektocht naar authenticiteit:
In een wereld waar AI menselijke expressie kan nabootsen, vervaagt de definitie van authenticiteit. Studenten vragen zich af of creativiteit er wel toe doet als machines op verzoek redelijk werk kunnen genereren. In een satirische ‘Terms of Service’-overeenkomst wordt spottend geschetst hoe AI menselijke emoties monitort, te gelde maakt en standaardiseert, waarbij de huiveringwekkende implicaties van algoritmische controle worden benadrukt. De angst is voelbaar: als een machine op overtuigende wijze gevoelens kan faken, wat betekent het dan om echt te zijn?
AI als metgezel, geen vervanging:
Ondanks de zorgen vinden sommige studenten troost in de niet-oordelende aanwezigheid van AI. Een student beschreef het openen van een AI-app na een lange dag van sociale verwarring, maar ontdekte dat de machine geduldig wachtte op onvolledige gedachten, waardoor de chaos in ritme werd gebracht. Een ander ontdekte dat AI de enige was die niet zuchtte als ze te lang pauzeerden. De machine vraagt niet, maar laat toe.
De donkere kant van efficiëntie:
Het vermogen van AI om efficiënt resultaten te produceren werkt ook academische oneerlijkheid in de hand. Eén student gaf toe ChatGPT te gebruiken om een hoog scorend essay te genereren in de stijl van Hemingway, terwijl een andere student grapjes maakte over ‘liegen’ om zichzelf te verontschuldigen voor een scheikundetest. De grens tussen leren en spieken vervaagt, en sommige leerlingen lijken de kortere weg te omarmen, wetende dat originaliteit zelden in twijfel wordt getrokken.
De toekomst is er al:
Deze generatie vecht niet tegen een toekomstige dystopie; ze leven in het huidige. AI hervormt onderwijs, creativiteit en zelfs menselijke relaties. De uitdaging is niet om AI te stoppen, maar om te begrijpen hoe het ons nu al verandert, en om te navigeren in een wereld waarin de grenzen tussen mens en machine steeds poreuzer worden.
Uiteindelijk laat de wedstrijd zien dat opgroeien met AI niet gaat over angst of weerstand, maar over het leren samenleven met een krachtige, ambivalente kracht die de regels van wat het betekent om te denken, creëren en leren al aan het hervormen is.
