Remedy Entertainment’s Control 2019 was goed. Bemoedigend dus. Third-person shooting ontmoet paranoia van de overheid met een kant van het onverklaarde. Maar iedereen wist dat de echte vraag niet was hoe goed Jesse Faden slechteriken neerschoot. Het was waar het verhaal vervolgens naartoe ging.
Ik speelde het vervolg, Control Resonant. Het plot loopt vanuit het geheime ondergrondse gebouw rechtstreeks de straten van Manhattan in. Deze keer is de ster niet Jesse. Het is haar broer Dylan. De laatste slechterik uit de laatste game. Nu op zoek naar verlossing.
“De Hiss hebben de beheersing verbroken.”
Voor wie een opfrisser nodig heeft. Control eindigde toen Jesse het roer overnam van het Federal Bureau of Control. Haar taak was het opruimen van een plaag van extradimensionale parasieten die bekend staat als de Hiss. Ze beschikten over agenten. Ze hadden Dylan bezeten. Jesse moest de teer uit hem slaan om zijn ziel te redden. Of wat daar ook gebeurde. Toen Remedy het vervolg in 2022 bevestigde, wist niemand echt wat hij kon verwachten. De trailer van de Game Awards van afgelopen december bracht daar verandering in. Dylan stond centraal. De game verschijnt op 24 september.
Zeven jaar gaan voorbij. Jesse en de FBC hebben alles geprobeerd. Ze hebben het echt geprobeerd. Het maakte niet uit. De Hiss is ontsnapt. New York City is nu een spookhuis met wolkenkrabbers. Dylan ontwaakt uit stilstand. Hij loopt het bureau uit op zoek naar Jesse. En misschien een paar vijanden die je onderweg moet straffen.
Van geweren tot bijlen
Ik ging naar Hollywood om het kantoor van Annapurna te zien. De ruimte is gezellig. En donker. Zoals, volledig verlicht donker. Remedy gaf ons niet meer Jesse in het oudste huis. Ze gingen de andere kant op. Een verhaal over een broer die zich herinnert wie hij is terwijl hij dingen kapot slaat met metalen stokken.
Vergeet het pistool. Dylan krijgt de Afwijkende.
Het is een slagwapen dat op commando van vorm verandert. Het bouwt zichzelf op uit schroot. Je kunt schakelen tussen dubbele dolken voor snelle steken, een zeis voor ingrijpende treffers of een enorme hamer voor pure schade. Het geeft voldoening. Brutaal dus. Er zijn ook secundaire modi, zoals nunchuks voor afstandsaanvallen, en finishers die verschijnen als je combo’s goed aan elkaar koppelt.
Je kunt al dit geweld pauzeren in ‘The Gap’. Een hubwereld voor upgrades. Statistieken. Vaardigheden. Wapenvormen. Standaard RPG-tarief verpakt in surrealisme.
Buiten? Het is chaos. Dylan hoort een noodradiooproep. Hij werkt samen met Zoe. Ze is een FBC-supervisor die buiten de lockdown bleef. Ze vertrouwt Dylan niet. Hij weet het. Ze heeft hem toch nodig. Samen proberen ze een pleister te plakken op een schotwond die de hele stad aantast.
Ik was dol op het vuurgevecht van Jesse. Begrijp me niet verkeerd. Maar dit? Snijden? Slammen? Ik raakte snel verslaafd. Binnenkort kan Dylan springen. Vlot. Streepje. Die beweging heb je nodig voor het baasgevecht.
Over bazen gesproken. Als ik niet zeker wist of het Remedy was, loste het baasgevecht die twijfel op. Je loopt door een kunstgalerie. Oog in oog met een gigantisch beeld van een vrouwenhoofd. Dan gaat de arena open. Ontwijk rotsen. Ontwijk vliegende taxi’s. Het is uithoudingsvermogen zwaar. Moeilijk. Precies het soort piek dat je verwacht.
Dan zijn er de rare dingen. Het spul dat Remedy, Remedy maakt. Als je van de Ashtray Maze uit de eerste game hield. Let op.
Beneden in het zinkgat
Het hoogtepunt van de demo was een missie genaamd The Sinkhole. Zoe stuurt Dylan een diepe put in om een chaotische anomalie te kalmeren. Je klimt op een kraanplatform. Spring in een geïmproviseerde duikklok. Dalen.
Diep in wat ooit een appartementencomplex was. The Hiss vervormt de werkelijkheid. Vloeren worden muren. Trappen leiden nergens heen. Het is alsof je in een M.C. stapt. Escher-schets die je wil vermoorden. Sommige huurders werden onzichtbaar en gewelddadig. Dylan moet op hen jagen terwijl hij zich oriënteert in een kapot poppenhuis.
De zwaartekracht verschuift. ‘Omhoog’ wordt een suggestie. Je moet het perspectief opnieuw instellen terwijl je vijanden neerschiet die je niet helemaal kunt zien. Het is frustrerend. Het is leuk. Ik vond het geweldig.
Onderaan wacht een kolossale vliegende baas. Nadat je het hebt verslagen, doorloop je nog meer multigeoriënteerde waanzin. Dylan verdwaalt. Zoe begeleidt hem terug met behulp van muziek en tv’s met statische elektriciteit. Het is prachtig. Het is desoriënterend. Het werkte.
Control Resonant is een nieuwe kijk op het bekende. Remedy had op safe kunnen spelen. Meer overlevering. Meer Jes. Ze kozen ervoor om de vreemdheid op NYC te laten exploderen.
Is het te chaotisch? Misschien.
Maar toen ik uit het zinkgat bovenkwam, was één ding duidelijk.
Ik wilde gewoon meer.
