Dood. Verveling.
Zo voelde Google I/O 2026 aan. Sprekers drongen door over AI-tokens. Agenten. Het hele slaapverwekkende lexicon. Ik verdween in een waas. Totdat Varun Mohan me wakker maakte. Of misschien heeft hij mij gewoon geschokt. Hij zette Doom op het podium.
Hij zei het niet uit nostalgie. Nee. Mohan liet het Antigravity-platform van Google zien, een AI-gestuurde ontwikkeltool. Hij vroeg het om een besturingssysteem te bouwen. Vervolgens liet hij het Doom spelen als een test voor kwaliteitsborging.
Het mislukte. Blijkbaar.
Geen videostuurprogramma’s. Geen toetsenbordinvoer. Mohan zei tegen Antigravity dat hij het moest repareren. Het heeft de stuurprogramma’s toegevoegd. Toen werd Freedom gelanceerd. Open-source. Vrij. Draaiend op een machine die gisteren niets anders kon.
Het noodlot is fundamenteel. Demonen. Actie. Puur, onvervalst plezier.
De presentatie eromheen? Levenloos. Een parade van features waar niemand om heeft gevraagd. Lori Grunin van CNET zei het het beste in haar I/O-overzicht: “veel… dat zag er hoogstens problematisch uit en op zijn best dystopisch.”
Deze twee dingen – Doom en de AI-ambities van Google – horen thuis in verschillende universums. Als je ze in dezelfde zin hoort, voelt het als een typefout. Of een schreeuw om hulp. AI heeft niet de creativiteit om iets blijvends te bouwen.
Laten we het over 1993 hebben.
Id Software heeft Doom laten vallen. Het was complex. Uitgestrekt. De niveaus waren niet alleen gangen. Het waren landschappen. Gesloten deuren. Verborgen kamers. De hoogte veranderde halverwege. Dit was vóór GoldenEye 64. Voordat het genre zich vestigde. Doom bracht krappe ruimtes met zich mee. Smalle verstopplekken. Verlichting waar je eigenlijk bang van werd omdat er vijanden op de loer lagen.
Mensen bestuderen het nog steeds. Gemeenschappen modificeren het nog steeds. De ontwerplogica houdt stand.
En de kunst. Uniek. Sci-fi met heavy metal. Een botsing van Dungeons & Dragons, Alien van Ridley Scott en de band Slayer. Het vormde alles wat daarna kwam.
Stel je voor Halo. Zonder Evenementshorizon. Zonder noodlot.
Onmogelijk.
De huidige AI-tools hebben die visie niet. Ze hakken oude werken in stukken. Ze zetten het weer in elkaar tot iets dat er nieuw uitziet maar hol aanvoelt. Geen vooruitdenken. Gewoon derivaten.
Ik zag hoe presentatoren het vermogen van Gemini om e-mails te schrijven hypen. Brainstorm over gezinsactiviteiten. [controleert aantekeningen]. Saai. ongeïnspireerd. Niets daar verlegde een grens.
Doom geleend van oudere media zeker. Maar het heeft hen getransformeerd. Iets nieuws gecreëerd. Deze tools zijn slechts een echo van wat al is gedaan. Gehuld in een vreemde griezelige glans.
Ze zullen nooit de vindingrijkheid hebben voor de uithoudingsvermogen van Doom. Alleen maar lawaai.
