Phonofilm to system, który w końcu umożliwił tworzenie filmów dźwiękowych. Przed tą technologią dźwięk i obraz były odrębnymi bytami i często wymagały niezręcznej koordynacji. Lata dwudzieste XX wieku to koniec tej epoki. Metoda ta umożliwiła fizyczne nagranie ścieżki dźwiękowej bezpośrednio na kliszę, zapewniając synchronizację, której mechaniczne synchronizowanie nie zawsze było w stanie zagwarantować.
Jak przebiegał proces nagrywania
Mechanizm był zaskakująco elegancki jak na swoje czasy. Wiązkę światła modulowano za pomocą fal dźwiękowych. To modulowane światło następnie naświetliło określony obszar filmu, tworząc wizualne nagranie dźwięku. To nie było cyfrowe. Był to lek działający na halogenek srebra.
Dlaczego reprodukcja była ważna
Odtwarzanie dźwięku wymagało procesu odwrotnego. Podczas projekcji wiązka światła przechodziła przez ścieżkę dźwiękową filmu. Zmieniająca się gęstość toru zmieniała intensywność światła padającego na fotokomórkę. Ta fotokomórka przekształcała wahania światła z powrotem w sygnały elektryczne.
- Intensywność światła zmieniała się w zależności od ścieżki na filmie
- Fotokomórka wykryła te zmiany
- Elektronika wzmacniała odbierany sygnał
Odpowiedź fotokomórki została wzmocniona elektronicznie.
Taka konstrukcja oznaczała, że dźwięk był dosłownie częścią medium wizualnego. Brak osobnego dysku. Brak synchronizacji zewnętrznej. Jeśli taśma się poruszyła, dźwięk poruszył się wraz z nią.
Co to zmieniło dla widzów?
Dla widzów lat dwudziestych XX wieku było to objawienie. Połączenie między tym, co widziałeś, a tym, co słyszałeś, było natychmiastowe. Wyeliminowało to opóźnienia i potencjalne dryfty typowe dla wczesnych systemów audio na płycie. Technologia ta położyła podwaliny pod zsynchronizowane filmy dźwiękowe, które stały się standardem branżowym.
Czy to wydawało się magią? Najprawdopodobniej tak. To niewidzialna technologia wykonywała ciężkie prace. Belka, ogniwo, wzmacniacz. Proste komponenty połączone w taki sposób, że odmieniły kino. Zmiana dotyczyła nie tyle wolumenu dźwięku, co jedności. Obraz i głos nierozerwalnie ze sobą powiązane.
