Większość kawiarni opiera się na kłamstwach. Wchodzisz do środka, zamawiasz latte z odtłuszczonym mlekiem, wanilią i bitą śmietaną i patrzysz, jak barista wykonuje delikatny taniec spieniania mleka i przygotowywania espresso. Tymczasem kroplowy ekspres do kawy w tle po prostu tam stoi, zapomniany przez wszystkich. To jest funkcjonalne. Kosztuje około dolara za filiżankę. Dzięki temu przeżyjesz do południa. Ale bądźmy szczerzy: jest nudna.
Jedna maszyna postanowiła zaradzić tej nudzie. Nazywa się to ekspresem do kawy Clover.
Opracowany w 2005 roku przez firmę Coffee Equipment Company z siedzibą w Seattle ekspres do kawy Clover nie został zaprojektowany do zaparzenia pięćdziesięciu filiżanek w porannym szczycie. Został zaprojektowany do parzenia jednej filiżanki na raz. Ta zmiana zmieniła wszystko. Zamiast wlewać cały dzbanek kawy do termosu, bariści mogli dostosować temperaturę wody i czas parzenia dla każdego konkretnego napoju. Wynik? Kawa, która nie potrzebowała mleka ani cukru, aby ukryć swoje wady.
To nie była kawa rozpuszczalna. Były to wysokiej jakości ziarna z pojedynczych plantacji, za które można było kupić prawie sto dolarów za funt. Nagle osoby pijące kawę zaczęły używać słów takich jak „ziemisty”, „cytrusowy” i „ostry”. Koneserzy mówili o nutach kwiatowych lub nutach ziołowych. Właściciele kawiarni zdali sobie sprawę, że ludzie są skłonni zapłacić cenę latte za zwykłą kawę przelewową.
Potem nastąpił wielki zwrot akcji. W 2006 roku do niezależnych sklepów sprzedano zaledwie około 100 ekspresów Clover. W 2007 roku sprzedaż wzrosła trzykrotnie. Jeśli mieszkałeś we właściwym miejscu, znalezienie takiego było jak znalezienie czterolistnej koniczyny. Jednak w marcu 2008 roku Starbucks kupił firmę Coffee Equipment Company. Od tego momentu każdy ekspres Clover pojawiał się wyłącznie w lokalach Starbucks.
Co ten zakup oznacza dla branży kawowej? Czy Clover naprawdę robi najlepszą kawę? I czy zapłaciłbyś za to pięć dolarów? Zajrzymy do wnętrza maszyny, aby zrozumieć, jak ona działa.
Clover Coffee: Rozwój idei francuskiej prasy i czajników próżniowych
Twoja codzienna filiżanka kawy zależy od dwóch głównych zmiennych: sposobu palenia ziaren i sposobu ich przygotowania. Pieczenie blokuje potencjał smakowy. Mielenie i parzenie otwiera je. Ekspres do kawy Clover zapewnia bezpośrednią kontrolę nad dwoma głównymi czynnikami parzenia: temperaturą wody i czasem przebywania. Czas kontaktu to po prostu czas przebywania mielonej kawy w wodzie.
Precyzyjna kontrola temperatury za pomocą PID
Ekspres do kawy Clover wykorzystuje regulator proporcjonalno-całkująco-różniczkujący (PID). Technologia ta gwarantuje, że woda za każdym razem osiągnie dokładnie odpowiednią temperaturę. Temperatura odgrywa większą rolę, niż mogłoby się wydawać. Różnica zaledwie kilku stopni zmienia wynik. Jeśli woda będzie zbyt gorąca, ziarna zostaną nadmiernie ekstrahowane. Rezultatem są gorzkie fusy. Jeśli woda jest zbyt zimna, następuje niedostateczna ekstrakcja. Kubek okazuje się słaby i pusty.
Potrzebujesz precyzji. Maszyna to zapewnia.
Czas kontaktu i ekstrakcja
Oprócz temperatury Clover pozwala ustawić dokładną liczbę sekund kontaktu mielonej kawy z wodą. Konstrukcja maksymalizuje ekstrakcję smaku. Pozwala uniknąć wad innych metod. Zapożycza najlepsze części z dwóch najpopularniejszych ręcznych metod warzenia.
Dlaczego standardowy ekspres do kawy przelewowej zawodzi
Większość kuchni wyposażona jest w automatyczny ekspres do kawy przelewowy. Są szybkie. Są proste. Ale kawa smakuje przeciętnie (przeciętnie). Urządzenia te nie są w stanie wystarczająco podgrzać wody. Nie pozwalają też na wystarczająco długą interakcję zmielonej kawy z wodą. Otrzymujesz przeciętny puchar, ponieważ mechanika jest ograniczona.
Metody ręczne: prasa francuska i ekspresy próżniowe
Aby uzyskać kawę wysokiej jakości, eksperci zalecają metody ręczne. W szczególności francuska prasa lub ekspres próżniowy do kawy. Obie metody zapewniają doskonałą kontrolę nad temperaturą i dynamiką parzenia.
Prasa francuska
W francuskiej prasie mieloną kawę zaparza się przez kilka minut w prawie wrzącej wodzie. Tłok z filtrem siatkowym znajduje się na górze. Opuść go. Siatka oddziela ciecz od fusów. Gąszcz opada na dno. Na wierzch nalewasz kawę.
Parzenie w ekspresie próżniowym
Próżniowe ekspresy do kawy wykorzystują ciśnienie powietrza do przemieszczania wody. Nazwa pochodzi od próżni powstałej pomiędzy dwiema połączonymi kolbami kulistymi. Ciepło dostarczane jest do dolnej kolby. Woda nagrzewa się i rozszerza. Para wodna wytwarza ciśnienie. Powoduje to podniesienie się wody do górnej kolby, w której znajduje się zmielona kawa. Para również unosi się, aby podgrzać wodę i wymieszać kawę. Po usunięciu ciepła podciśnienie ściąga zaparzoną kawę z powrotem przez filtr. Zużyte fusy pozostają w górnej kolbie.
Technologia VacuumPress firmy Clover
Clover łączy te techniki z technologią VacuumPress. Działa wewnątrz stalowego cylindra zaparzania zamontowanego na tłoku. Oto sekwencja działań:
- Tłok zaczyna się poruszać z dolnego położenia.
- Zawór spustowy na dole zamyka się.
- Kawa parzy się w zwykły sposób.
- Siłownik powoduje ruch tłoka w górę.
- Perforowana siatka zatrzymuje odpady.
- To działanie odzwierciedla prasę francuską, ale w odwrotnej kolejności.
Unoszący się tłok wytwarza podciśnienie, podczas gdy zawór spustowy pozostaje zamknięty. Ta próżnia ściąga zaparzoną kawę w dół. Tłok następnie obniża się. Zawór spustowy otwiera się. Kawa napływa do oczekującej filiżanki.
Co jeszcze wchodzi w skład procesu parzenia kawy Clover?
Nie daj się zwieść industrialnemu wyglądowi. Clover to nie tylko chaotyczna mieszanina tłoków i zaworów. To elegancki, niemal hipnotyczny ekspres, który zamienia parzenie kawy w spektakl. Tak, ma technologię VacuumPress i sterowanie PID, ale nadal wymaga umiejętnej obsługi. Nie możesz po prostu nacisnąć przycisku i odejść.
Podążajmy ścieżką jednego kielicha.
Nie używamy kawy mielonej. Klient wchodzi, widzi menu pełnoziarniste i prosi o 8-uncjowy napój. Być może wybiera fasolę kenijską. Być może nie wie, dlaczego je wybrał, ale barista wie. Barista korzysta z karty rekomendacji — skalibrowanej przez Clover i konkretną kawiarnię — aby znaleźć optymalne ustawienia dla danej fasoli.
To tutaj sztuka parzenia kawy na Clover staje się nauką.
Na przednim panelu znajduje się proste sterowanie. Barista przekręca go, aby ustawić głośność, czas parzenia i temperaturę wody. Precyzja ma znaczenie. Jeśli ustawisz temperaturę nieprawidłowo, proces chemiczny zakończy się niepowodzeniem.
Mielenie i dozowanie
Następnie przychodzi dawkowanie. Barista waży fasolę. Potem je młócą.
Jest to pierwsze miejsce, w którym może wystąpić błąd. Tani młynek do kawy może nierównomiernie zmielić ziarna. Rozkojarzony barista może błędnie odmierzyć dawkę. Jeśli wielkość mielenia jest nieprawidłowa, będzie to miało wpływ na ekstrakcję. Drobno mielony ekstrakt jest szybszy. Szlifowanie zgrubne spowalnia proces. Wszystko zależy od tego jak długo woda ma kontakt ze zmieloną kawą.
Zmielona kawa trafia do komory zaparzania. Jest to filtr montowany nad tłokiem. Do wnętrza doprowadzana jest woda z kotła znajdującego się za urządzeniem. Barista miesza.
Tak, miesza się.
Fora kawowe są pełne kontrowersji wokół tego kroku. Jak dokładnie wymieszać? Jak głęboko zanurzyć narzędzie? Cel jest prosty: nasycić każdą cząsteczkę. Suche grudki powodują nierównomierną ekstrakcję. Równomiernie nawilżona kawa zapewnia spójny smak.
Okno ekstrakcji
Następnie samochód przejmuje kontrolę.
Z zewnątrz widać tylko, jak poziom kawy podnosi się i opada, tworząc bąbelki. Wewnętrzna fizyka procesu jest złożona. Tłoki unoszą się. Mielona kawa jest prasowana. Zawory otwierają się. Jest to gwałtowny, szybki cykl, który trwa około 40 sekund.
Po zakończeniu procesu na wierzchu zostaje „ciasto” mokrej kawy. Barista usuwa go. Gotowy.
Porównaj to z prasą francuską lub syfonem próżniowym. Są brudne. Są powolne. Są podatne na błędy ludzkie podczas czyszczenia i pomiaru czasu. Clover eliminuje te zmienne.
Kiedy już nauczysz się ustawień swojego ulubionego zboża, będziesz mógł odtworzyć ten smak. Za każdym razem. Koniec z zgadywaniem, czy woda nie jest za gorąca. Nie ma już wątpliwości, czy nie prześwietliłeś swojej kawy. Maszyna kontroluje parametry.
Ale dlaczego precyzja jest ważna dla smaku?
Dlaczego fasola kenijska wymaga innych ustawień niż fasola sumatrzańska? Fasola ma różną konsystencję, gęstość i profil smakowy. Uniwersalne podejście pozostawia smak bez nadzoru.
Przechodzimy do sensorycznej strony zagadnienia. Co dokładnie czujesz, kiedy pociągasz za dźwignię? A w jaki sposób pochodzenie ziarna wpływa na skład chemiczny w filiżance?
Degustacja kawy w Clover
Clover obiecuje zaparzyć idealną filiżankę kawy. Ale dlaczego jest to ważne, jeśli twoim głównym celem jest po prostu przebudzenie? Pomyśl o tym: ziarna kawy mają ponad 800 różnych właściwości smakowych. W winie czerwonym jest ich tylko 400. Wydawać by się mogło, że taka złożoność zasługuje na coś więcej niż tylko połykanie kofeiny dla dodania energii. Technologia Clover ma na celu wydobycie tych subtelnych nut, potencjalnie podnosząc kawę do rangi napoju dla smakoszy porównywalnego z winem.
Nauka o smaku opiera się na dwóch głównych filarach: kwasowości i treściwości (ciało).
Kwasowość sprawia, że napój nie ma mdłego, gorzkiego lub kwaśnego smaku. To właśnie ta „jasność” powoduje mrowienie języka. Gęstość (konsystencja) opisuje konsystencję – wagę kawy w ustach. Często obserwuje się tu odwrotną zależność: wysoka kwasowość zwykle oznacza niską gęstość. Oceniasz także aromat i posmak – te nuty, które pozostają po ostatnim łyku.
Smak nie pojawia się magicznie. Jest on zamknięty wewnątrz ziarna i uwalniany pod wpływem ciepła. Pieczenie odbywa się w wysokich temperaturach przez pewien czas. Dłuższe i intensywniejsze gotowanie powoduje ciemniejszą pieczeń. Ciepło karmelizuje cukry i uwalnia oleje. Średnio palone mają tendencję do zachowywania maksymalnego profilu smakowego. Ciemne palenie może wypalić te subtelne nuty, pozostawiając gorzki smak, jeśli zostanie przesadzone.
Jeśli kupujesz kawę w dużej sieci, takiej jak Starbucks, prawdopodobnie pijesz kawę ciemno paloną. Wielbiciele koniczyny twierdzą, że maszyna może zmienić kulturę konsumencką w kierunku jasnego i średniego palenia. Te lżejsze profile oferują więcej niuansów. Browarnictwo polega na ekstrakcji olejków z mielonej kawy. Clover daje baristom kontrolę nad trzema krytycznymi zmiennymi: ilością wody, temperaturą wody i czasem przebywania.
To właśnie te parametry decydują o profilu smakowym.
Ale bądźmy szczerzy. Clover nie naprawi złej kawy. Nie zamienia śmieci w złoto. Pomaga bariście wydobyć smak, który już jest obecny. Barista musi nadal prawidłowo ważyć ziarna i mielić je do dokładnej wielkości. Wciąż uczymy się, co można wydobyć z ziarna. Clover po prostu daje nam narzędzia, aby to osiągnąć.
Ta maszyna zrodziła nowy rodzaj szalonych naukowców. Zastąpili probówki filiżankami do kawy, a części ciała ziarnami arabiki. Nie próbują ożywiać zmarłych. Poszukują napoju idealnego. Eksperymentowanie z temperaturą lub wzorami mieszania może dać doskonały wynik. Gdy już go znajdziesz, ustawienia Clover pozwolą Ci zablokować te ustawienia. Stabilność staje się możliwa.
Czy warto go mieć w swojej kuchni?
Jest pewien haczyk. Clover kosztuje 11 000 dolarów.
Zanim wypiszesz czek, przyjrzyj się co zyskujesz pod względem profili smakowych z całego świata. Zrozumienie tych różnic pomaga uzasadnić koszt dla poważnych entuzjastów.
- Afrykańskie ziarna kawy są zwykle bardzo kwaśne. Pomyśl o nutach cytrusowych, słodkich i kwiatowych.
- Kawa południowoazjatycka oferuje pełniejszy smak. Są gładkie, bogate i ziemiste. Często ostrzejsze niż ich afrykańskie odpowiedniki.
- Kawa z Ameryki Łacińskiej zajmuje pozycję pośrednią pod względem kwasowości i gęstości. Spodziewaj się nut owocowych, orzechowych, waniliowych lub ziemistych.
źródła: Merchants of Green Coffee, Gresham
Rynek tych drogich samochodów pozostaje niszowy. Ale dla tych, którzy postrzegają kawę jako coś więcej niż tylko system dostarczania kofeiny, precyzja może być warta wyższej ceny.
Ekonomia kawy za 11 000 dolarów
Kilka lat temu setki tych urządzeń trafiły do kawiarni na całym świecie. To był specyficzny moment historyczny.
Spójrzmy na matematykę. Typowa kawiarnia wydaje na sprzęt około 50 000 dolarów. Około jedna czwarta tej kwoty pochodzi z ekspresu. Standardowe komercyjne ekspresy do kawy wahają się od 1000 do 4000 dolarów. Urządzenie Clover montowane na zamówienie? 11 000 dolarów.
Czy ma to sens finansowy?
Na stronie Clover był kalkulator, który rozwiązał dokładnie ten problem. Wziął pod uwagę takie czynniki, jak ustalenie wyższej ceny za filiżankę. Obliczył oszczędności wynikające z mniejszej ilości odpadów, ponieważ ekspres zaparzył tylko zamówioną ilość kawy. Uwzględniono także sprzedaż pełnego ziarna. Kupujący mogli ocenić jakość przed zakupem pakietu.
Firma twierdziła, że każdy zakład, który podniósł ceny, odniósł sukces. Dlaczego? Klienci zauważyli świeżość. Zauważyli smak.
Ceny różniły się w zależności od rynku. W Pittsburghu 12 uncji kosztuje od 2,30 do 4,80 dolara. W Kanadzie organiczny bar espresso Smiling Goat zasłynął z pobierania 20 dolarów za filiżankę. Użyta fasola pochodziła z panamskiej hacjendy La Esmeralda. Sprzedawano je w USA po 130 dolarów za funt.
Teoria była prosta. Pozwól klientowi spróbować. Najprawdopodobniej kupi cały funt.
Były też wady. Gotowanie trwało około minuty dłużej niż nalewanie z karafki. Ta dodatkowa minuta pozwoliła bariście na edukację klienta. Dało to szansę na wyprzedaże. Ale dla ruchliwych miejsc w centrum miasta obsługujących osoby dojeżdżające do pracy? Minuta była wiecznością.
CloverNet i rewolucja w zakresie danych
Sprzęt nie był jedyną innowacją. Nie zabrakło także części dotyczącej oprogramowania.
CloverNet był systemem internetowym. Śledzi zużycie w czasie rzeczywistym. Właściciele sklepów mogli zobaczyć, jakie napoje są parzone. Mogli zobaczyć, kto je gotował.
Z tych danych wynikały dwie rzeczy: popularność i skuteczność. Która fasola sprzedawała się najlepiej? Który barista był najlepszym sprzedawcą?
System zapamiętywał także profile parzenia. Jeśli właściciel udoskonalił jakąś etiopską mieszankę, system zapisywał jej parametry. Przy następnym użyciu tych ziaren ustawienia zostały załadowane natychmiast. Brak ręcznych regulacji. Brak niestabilności.
To nie był tylko ekspres do kawy. Było to narzędzie do zbierania danych.
Połączenie z Seattle
Starbucks był jednym z takich klientów.
Gigant z Seattle ogłosił zawarcie umowy z Clover w marcu 2008 roku. To posunięcie zszokowało branżę. Wywołało tyle samo hałasu, co sama kofeina.
Możesz przeczytać dalej, aby dowiedzieć się, dlaczego to miało znaczenie.
Alternatywa dla domu: AeroPress
Masz problem z przywiezieniem Clover do domu? Prasy francuskie lub ekspresy próżniowe wydają się zbyt wolne?
Jest Aeropress. Zachęca do porównań w smaku do Clover. Wykorzystuje ciśnienie powietrza do przepychania zaparzonych, zmielonych ziaren przez filtr.
Parzenie trwa około 30 sekund. Robi zarówno kawę, jak i espresso. Jego cena detaliczna wynosi około 30 dolarów.
Jest to wartość najbardziej zbliżona do tego, co konsument może uzyskać bez ceny 11 000 dolarów.
Wszystko zaczęło się od filiżanki kawy za 2,50 dolara w Seattle. Początek 2008 roku. Starbucks testował maszyny Clover. Zwykła kawa kroplowa kosztowała 1,55 dolara. Premia za jakość była prawdziwa. I matematyka się zgadzała.
Kupili więc producenta, firmę Coffee Equipment Company. Cena transakcji nie została ujawniona. Wszystkie przyszłe maszyny Clover będą teraz działać w kawiarniach Starbucks.
To nie był tylko zakup. To była ochrona przed kryzysem.
Dyrektor generalny Howard Schultz przyznał w notatce z 2007 roku, że Starbucks stracił swój „romans i teatralność”. Kawa wydawała się industrialna. Marka wyglądała na przestarzałą. W ciągu ostatnich 15 miesięcy cena akcji spadła o połowę. Potrzebowali magii. Potrzebowali szybkości. Potrzebowali świeżości.
Kupując Clover, zapewniłeś sobie wszystkie trzy. Towarzyszyło temu wprowadzenie na rynek nowej mieszanki aromatycznej oraz unowocześnionych ekspresów. Był to trójstronny atak na malejące znaczenie marki.
Zacofane niezależne kawiarnie
Nie wszyscy z radością przyjęli tę wiadomość.
Niezależne kawiarnie wcześnie przyjęły ekspresy Clover. Lubili kontrolę. Lubili rzemiosło. Następnie Starbucks kupił firmę.
Dla niektórych było to jak zdrada. Krok w stronę kompromisu z rynkiem masowym. Podstawowa kawiarnia w Portland, Stumptown Coffee, ogłosiła, że całkowicie zrezygnuje ze swoich ekspresów Clover. Dlaczego? Odmówili zapłaty Starbucksowi za naprawy.
Przesłanie było jasne. Teraz jesteś sam.
Starbucks obiecał honorować swoje istniejące gwarancje. Dostarczą części zamienne. Ale nie ma gwarancji, jak długo to potrwa. Brak dalszych szkoleń dla obecnych właścicieli. Tylko wsparcie sprzętowe, zimne i ograniczone.
I wtedy pojawiły się dane.
CloverNet. Oprogramowanie śledzące sprzedaż i zyski. Stał się także własnością Starbucks. Do połowy maja 2008 r. obecni właściciele utracili dostęp. Oprogramowanie zostało wyłączone. Dane zostały skopiowane i zapisane przez użytkowników. To wszystko. Brak synchronizacji z chmurą. Brak ciągłych aktualizacji. Tylko migawka stanu.
Świeżość jako broń
Dlaczego Starbucks to zrobił?
Niektórzy analitycy uważali, że celem było wyeliminowanie niezależnych konkurentów. Mylili się.
Prawdziwymi celami były McDonald’s i Dunkin’ Donuts.
Obie sieci poszerzają ofertę kaw i espresso. Zagrażali dominacji Starbucksa. Clover zaproponował rozwiązanie. Zaparzał po jednej filiżance na raz. Na żądanie.
„Świeża kawa”.
To jest hak. Nikt nie chce nieświeżej kawy. Wszyscy się co do tego zgadzają. Starbucks mógł teraz zagwarantować świeżość w sposób, w jaki nie byliby w stanie tego zrobić jego masowi konkurenci. Nie chodziło tylko o smak. To była korzyść marketingowa. Uchwycenie postrzeganej jakości.
Romans kontra samochód
Fani Clover martwią się błędem ludzkim.
Maszynę programuje barista. Dostosowanie ustawień parzenia wymaga wiedzy. Nie jest to w pełni automatyczne. Prowadzony jest przez baristę.
Ale czy przetrwa w ruchliwym sklepie Starbucks?
Schultz pragnie romansu. On chce teatru. Jednak w sklepach o dużej przepustowości priorytetem jest szybkość. Czy naukowcy zajmujący się kawą będą jeszcze mieli czas na zabawę z ustawieniami? A może maszyna będzie po prostu produkować spójne, bezduszne kubki?
Założyciele Coffee Equipment Company przyznali się do rozczarowania. Pierwsi użytkownicy byli oburzeni. Ale widzieli też entuzjazm. Co by było, gdyby każdy Starbucks miał maszynę Clover? A co, jeśli miłośnicy kawy w końcu dostaną doświadczenie premium, na które czekali?
To jest ryzyko. Romans jest trudny do skalowania. Świeżość jest łatwa do sprzedania.
Jeśli poważnie myślisz o kawie, miej oko na Clover. To może być lepsze znalezisko niż czterolistna koniczyna. Albo może to być po prostu kolejne ogniwo w łańcuchu.
Konsekwencje ery koniczyny
Historia Clover nie zakończyła się hukiem. Skończyło się przejęciem. Na początku 2008 roku Starbucks przejął maleńką firmę Aerobie z Seattle. Ten krok powinien być triumfalnym okrążeniem zwycięstwa. Potwierdzenie zaawansowanej technologicznie metody warzenia, która obiecała przenieść precyzję domowego baristy do głównego nurtu.
Ale wszystko potoczyło się inaczej.
Zamiast stać się standardem Starbucks, Clover odeszła w zapomnienie. Stało się to niszową ciekawostką. Pozostałość krótkiego momentu, kiedy myśleliśmy, że kawa to tylko nauka, a nie dusza.
Dlaczego Starbucks kupił (i porzucił) Clover
Logika była prosta. Jeśli Clover może produkować lepszą kawę, Starbucks może sprzedawać jej więcej. Mogliby pobierać wyższe ceny za kubek „premium”.
Ale samochód był drogi. Złożony. Kruchy.
„Kupowanie Starbucks pozbawia Clover blasku”.
„Seattle Post-Intelligencer” natychmiast zauważył ironię sytuacji. Zaprojektowany z myślą o ekskluzywności ekspres trafiał w ręce największej na świecie sieci kawiarni. Wynik? Osłabianie mistycyzmu marki.
Starbucks przetestował kawę premium wycenioną na 2,50 dolara, aby sprawdzić, czy klienci są skłonni zapłacić wyższą kwotę. Byli gotowi. Ale to nie na tyle, aby uzasadnić koszt utrzymania Clover. Albo jego rozmiar. Albo jego dziwność.
Czynnik ludzki
Ludzie pokochali ten samochód. Pisali o niej.
Corby Cummer nazwał ją „Magiczną maszyną do parzenia” w „The Atlantic Monthly”. The Economist napisał: „Odsuń się, espresso”.
Ale magia wymagała wysiłku. Nie można było po prostu nacisnąć przycisku. Trzeba było zrozumieć temperaturę wody. Krzywe ciśnienia. Rozmiar szlifowania.
„Ta najwyższej jakości kawa kosztuje 20 dolarów za filiżankę i naprawdę orzeźwia”.
Jak donosi „Leader-Post”, klienci płacą szalone kwoty za filiżankę. Czy było warto?
Niektórzy powiedzieli: tak. Przejrzystość smaku była niezaprzeczalna. Kwasowość była jasna. Korpus napoju jest czysty.
Inni powiedzieli: nie. To było pretensjonalne. Zbyt skomplikowane. Nie ma potrzeby.
Gdzie ona poszła?
Clover Equipment, że tak powiem, przetrwał. Zmieniła kurs. Przestałem próbować podbijać świat puchar po pucharze i zacząłem skupiać się na konkretnych zastosowaniach premium.
Amerykańskie Stowarzyszenie Kawy Specjalistycznej (SCA) ciągle o tym mówiło. Strefa kawy dla smakoszy kontynuowała przegląd swoich składników.
Ale mainstream? Ruszył dalej.
Do jednorazowych kapsułek. Do zimnej kawy. Przejdźmy do następnego wielkiego pomysłu.
Dziedzictwo precyzji
Pozostaje przekonanie, że kawa może być trafna. Że możesz kontrolować zmienne.
Rozkwitł AeroPress, wymieniany w źródłach jako tańsza alternatywa. Zapożycza filozofię zanurzenia i ciśnienia od Clover, ale zmniejsza koszty o 99%.
Clover udowodniła, że ma rację. Po prostu nie zarobiła na tym żadnych pieniędzy.
Dalsza lektura
Jeśli nadal interesuje Cię nauka warzenia piwa, źródła oferują bardziej szczegółowy materiał.
- Kwasowość kawy: CoffeeResearch.org wyjaśnia, dlaczego kwasowość jest ważna. To nie jest wada. To jest funkcja.
- Parzenie kawy: Ta sama strona wyjaśnia mechanikę procesu. Kontrola temperatury to wszystko.
- Warunki degustacji kawy: Uniwersytet Kawy oferuje wprowadzenie. Naucz się odróżniać „ciało” od „posmaku”.
- Dezkofeina: W jaki sposób odkaża się herbatę i colę? Proces ma znaczenie. Wpływa na smak. Wpływa na zdrowie.
Nierozwiązane problemy
Dlaczego Starbucks porzucił Clover?
Czy było za drogo? Za wolno? Zbyt trudne dla przeciętnego baristy?
A może było po prostu zbyt wyjątkowe?
Samochód jest dziś w domach. Od kolekcjonerów. Od pasjonatów. Od ludzi, którzy nie rozumieli sensu.
Nie kupili ekspresu do kawy. Kupili laboratorium.
A laboratoria nie należą do kuchni. Należą do muzeów.
